Υπήρχε μια εποχή που το καλοκαίρι δεν μετριόταν σε stories, likes και ειδοποιήσεις στο κινητό. Μετριόταν σε ώρες έξω από το σπίτι, σε γδαρμένα γόνατα και σε φωνές που ακούγονταν από τη μία άκρη του χωριού ως την άλλη.
Μόλις έκλειναν τα σχολεία, ξέραμε πως άρχιζε η καλύτερη περίοδος του χρόνου.
Το πρωί ξυπνούσαμε νωρίς, όχι γιατί έπρεπε, αλλά γιατί δεν θέλαμε να χάσουμε ούτε λεπτό. Ένα γρήγορο πρωινό και αμέσως έξω. Πάντα βρισκόταν κάποιος φίλος να φωνάξει κάτω από το σπίτι:
– Εύηηη, θα βγειιις;
Και από εκείνη ακριβώς τη στιγμή ξεκινούσε η μέρα μας.
Γινόμασταν μια μεγάλη συμμορία και το χωριό ήταν ο κόσμος μας. Κρυφτό μέχρι να νυχτώσει, κυνηγητό, επικές μάχες στα μήλα και ποδόσφαιρο σε αγαπημένες αλάνες.
Τα ποδήλατά μας ήταν η απόλυτη ελευθερία. Τα καβαλούσαμε από το πρωί και γυρίζαμε όλα τα σοκάκια. Σε κάποιες αυλές μάλιστα, αν οι μεγάλοι δεν κοιτούσαν, απλώναμε χέρι και παίρναμε μερικά κορόμηλα ή κεράσια, τα οποία τρώγαμε στον δρόμο. Φτάναμε μέχρι το ποτάμι ή ακόμη αν το τολμούσαμε μερικές φορές μέχρι το διπλανό χωριό, στα κρυφά. Και πάντα επιστρέφαμε με χώματα κολλημένα στα πόδια και ιδρώτα στο μέτωπο, αλλά με το μεγαλύτερο χαμόγελο.
Το μεσημέρι, η μαμά φώναζε από το μπαλκόνι και αναγκαζόμασταν να γυρίσουμε για φαγητό. Στο τραπέζι υπήρχε σχεδόν πάντα ντοματοσαλάτα και καρπούζι που μοσχοβολούσαν καλοκαίρι, γεύσεις και μυρωδιές που όσοι τις ζήσαμε δεν ξεχνάμε ποτέ.
Μετά, παντζούρια κλειστά για να κρατούν τη δροσιά, οι παππούδες να κοιμούνται, τα τζιτζίκια να ακούγονται πιο δυνατά από οτιδήποτε άλλο κι εμείς να μετράμε αντίστροφα για να πάει πέντε το απόγευμα.
Γιατί αυτό ήταν το πιο όμορφο: πάντα υπήρχε παρέα. Δεν χρειαζόταν να κανονίσεις μέρες πριν, δεν χρειαζόταν μήνυμα. Έβγαινες στον δρόμο και ήξερες ότι κάπου θα τους πετύχεις. Στην πλατεία, στην παιδική χαρά ή κάτω από τη σκιά κάποιου δέντρου.
Και όταν έπεφτε το βράδυ, αρχίζαμε πάλι από την αρχή, με γέλια και ιστορίες που τότε μας φαίνονταν τεράστιες.
Ίσως γι’ αυτό θυμόμαστε ακόμη εκείνα τα καλοκαίρια με τόση νοσταλγία. Όχι επειδή ήταν όλα τέλεια, αλλά επειδή ήταν απλά. Είχαμε λιγότερα πράγματα, λιγότερες επιλογές, αλλά πολύ περισσότερο χρόνο. Χρόνο για παιχνίδι, για φίλους, ακόμα και για να βαρεθούμε, να ονειρευτούμε και να μεγαλώσουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
Σήμερα, μέσα στον θόρυβο και το τρέξιμο της καθημερινότητας, πιάνω συχνά τον εαυτό μου να γυρίζει εκεί. Τότε που η μεγαλύτερη αγωνία μας ήταν να μη μας φωνάξουν οι δικοί μας να μπούμε μέσα πριν τελειώσει το παιχνίδι.
Γιατί οι πιο όμορφες αναμνήσεις κρύβονται τελικά στα πιο απλά πράγματα: σε ένα ποδήλατο, σε μια χούφτα κεράσια και σε μια παρέα παιδιών που πίστευε ειλικρινά πως το καλοκαίρι δεν θα τελείωνε ποτέ.
ΔΕΣ ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΟ MINIMALISTA
✦ Καλοκαίρι στο μπαλκονήσι: Τα tips επιβίωσης για την πόλη
✦ Γιατί η προπόνηση με βάρη είναι απαραίτητη για κάθε γυναίκα
✦ Αγάπη χωρίς φίλτρα: Όταν η ομορφιά κρύβεται στα απλά
